Co nas łączy, co nas dzieli? Czyli jak współpracować z innymi ludźmi pomimo różnic…

Dzisiejsze czasy bardzo sprzyjają nawiązywaniu szerokich relacji międzyludzkich.

Szybkie podróżowanie, sieć telefoniczna oplatająca cały glob, a przede wszystkim wszechobecny internet, pozwalają na to, aby być z innymi w kontakcie praktycznie przez cała dobę. Świat stał się dzięki temu nie tylko globalną wioską, ale wręcz jednym podwórkiem spotkań i miejscem rozwijania różnorakich więzi, tak prywatnych jak i zawodowych, pomiędzy mieszkańcami trzeciej planety od Słońca.

Ponieważ człowiek jest zwierzęciem społecznym, poczucie akceptacji oraz szczęścia często zależy od umiejętności sprawnego kontaktowania się z innymi ludźmi i zgodnej współpracy. Również na polu formalnym, zawodowym, osiągnięcie wyznaczonych celów, czy też wykonanie zadań jest uzależnione w dużej mierze od harmonijnego współdziałania z bardzo różnymi osobami.

Coraz to szybsze i szersze nawiązywanie nowych znajomości pociąga za sobą pytanie o jakość tych relacji.

Zwłaszcza, jeżeli dotyczą one osób pochodzących z innej kultury, religii, o innym światopoglądzie, w różnym wieku, czy też po prostu mających całkowicie odmienne spojrzenie na zwykłą codzienność. Dotyczy to w szczególności sytuacji formalnych np. kiedy musimy trzymać się społecznych ram uwarunkowanych międzynarodowym środowiskiem pracy. Umiejętność współpracy z innymi ludźmi jest obecnie jedną z najbardziej pożądanych kompetencji społecznych uwypuklanych przez pracodawców. Wynika to właśnie z powszechnej globalizacji technologicznej i ekonomicznej współczesnego świata. Na umiejętność harmonijnego współdziałania z innymi ludźmi składa się kilka pomniejszych kompetencji, takich jak m. in.: komunikacja werbalna, asertywność, tolerancja i empatia.
Empatia jest ostatnio odmieniana przez wiele przypadków, ale czym ona tak naprawdę jest? Można powiedzieć, że polega ona na rozumieniu emocji. Jest rodzajem wyczulenia na sygnały emocjonalne wysyłane przez inne osoby. A to niepodzielnie związane jest z wrażliwością na cudze problemy, umiejętnością uważnego słuchania, wyrozumiałością dla odmiennego punktu widzenia. Osoby z ta kompetencją postrzegane są jako troskliwe, uczynne i życzliwe.

Tolerancja polega na poszanowaniu różnorodności.

To zrozumienie dla obcego światopoglądu, filozofii życiowej, wyznania, preferencji, itd. itd. To uwrażliwienie na różnice. Osoby z tą kompetencją są postrzegane jako otwarte, elastyczne i budzące zaufanie.
Asertywność. Powszechnie kojarzy się z umiejętnością mówienia „nie”. To jednak bardzo płytka interpretacja. Psychologia opisuje asertywność jako: „posiadanie i wyrażanie własnego zdania oraz bezpośrednie wyrażanie emocji i postaw w granicach nienaruszających praw i psychicznego terytorium innych osób oraz własnych, bez zachowań agresywnych, a także obrona własnych praw w sytuacjach społecznych”. Kompetencja ta polega więc na znalezieniu „złotego środka” pomiędzy dbaniem o własne uczucia i prawa, a poszanowaniem uczuć i praw innych osób. Jednostki z dobrze rozwinięta asertywnością postrzegane są jako niezależne, szczere i o wysokim poczuciu własnej wartości.

Komunikacja werbalna, czyli po prostu umiejętność rozmawiania i słuchania.

Również w formie pisanej. Choć wydaje się, że to najprostsza rzecz pod słońcem, prawidłowa komunikacja interpersonalna charakteryzuje się, przede wszystkim, jasnym i zrozumiałym dla wszystkich odbiorców, przekazywaniem komunikatów słownych. Ponadto, nie mniej istotną cechą komunikacji werbalnej, jest aktywne słuchanie innych, w tym również zadawanie pytań i parafrazowanie służące sprawdzaniu czy dobrze rozumiemy otrzymany właśnie przekaz słowny. Osoby z dobrze rozwiniętą komunikacją werbalną postrzegane są jako elokwentne, zaradne i kreatywne.
Rzecz jasna, nie musimy posiadać wszystkich wymienionych cech, aby udało nam się nawiązać prawidłowe relacje. Najczęściej każdy z nas posiada dwie, trzy kompetencje, które w zupełności wystarczają do rozwijania interakcji personalnych i budowania głębokich więzi społecznych.

Nie będzie zbytnią przesadą stwierdzenie, cała współczesna cywilizacja opiera się na zdolności do współpracy z innymi i umiejętności osiągania wspólnych celów.

Inni ludzie są nam po prostu niezbędni do osiągnięcia szczęścia, poczucia spełnienia, satysfakcji z życia prywatnego i zawodowego. Od nas samych zależy, czy potrafimy i jesteśmy gotowi na współpracę z innymi, pomimo pozornej odmienności postrzeganej poprzez pryzmat naszych uwarunkowań społecznych.
Jak powiedział kiedyś Henry Ford: „Jeżeli istnieje jakiś jeden sekret sukcesu, to jest to umiejętność przyjmowania cudzego punktu widzenia i patrzenia z tej perspektywy z równą łatwością jak z własnej”.

Pytania:
Co lubisz w innych ludziach?
Z kim współpracujesz?
Jak wygląda ta relacja?
Co możesz w niej poprawić/zmienić?

Autorką artykułu jest Anna Piwońska

Share

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *